Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς που είχε όλα τα καλά και τα αγαθά. Τίποτε δεν του έλειπε. Πλούτη, δόξα, ομορφιά, υγεία…..

Όμως, παρ όλα αυτά, ο βασιλιάς ήταν πάντοτε θλιμμένος και δυστυχής. Με τίποτα δεν χαιρόταν και τίποτα δεν τον γέμιζε.

Στο παλάτι αυτού του βασιλιά, υπήρχε ένας υπηρέτης που είχε μόνο μια καλύβα μέσα στο δάσος και ένα πιάτο φαγητό, που μοιραζόταν με την αγαπημένη του γυναίκα και με τα δυο του παιδιά.

Πόσο ευτυχισμένος ήταν με όλα αυτά που είχε, την οικογένειά του, την εργασία του στο παλάτι, την καλύβα του. Ήταν τόσο χαρούμενος με όλα αυτά, που αισθανόταν σαν βασιλιάς!!!!  Όλη μέρα τραγουδούσε από χαρά!!!

Όμως, ο βασιλιάς, είχε ενοχληθεί πάρα πολύ από τη στάση του υπηρέτη του. Μα πως είναι δυνατόν εγώ ένας βασιλιάς με τόσα πλούτη, να μην μπορώ να βρω χαρά σε τίποτα και αυτός ο φτωχός υπηρέτης, να είναι τόσο ευτυχισμένος;  Αναρωτιόταν

Μια μέρα, κάλεσε το σοφό της χώρας και του ζήτησε να κάνει το φτωχό υπηρέτη δυστυχισμένο.

Να λοιπόν, τι έκαναν. Φώναξαν τον υπηρέτη και του χάρισαν ένα πουγκί με ολόχρυσα φλουριά!!! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαρά έκανε ο φτωχός ανθρωπάκος !!!

Ένοιωθε τόση ευγνωμοσύνη που δεν είχε λόγια να την εκφράσει στο βασιλιά!!!

Αμέσως, έτρεξε τρελός από χαρά, να μοιραστεί τα καλά νέα με τη γυναίκα του και τα παιδιά του.  Όλοι τους ήταν τόσο χαρούμενοι, που η καλύβα γέμισε γέλια, τραγούδια και χαρές.

Όλα έμοιαζαν σαν μια μεγάλη γιορτή!!!

Κι αφού απόκαμαν από τα γέλια και τις χαρές, κάθισαν όλοι γύρω από το τραπέζι κι άρχισαν να μετρούν ένα-ένα, τα χρυσά φλουριά.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε,………………..

Ενενήντα εννέα φλουριά!!!!!

Ναι, μα που είναι το εκατοστό  φλουρί; Ποιος το έχασε; Που πήγε;

Άρχισαν να ψάχνουν παντού, μα πουθενά το φλουρί..

Τότε άρχισαν να μαλώνουν και έχασαν όλη την αγάπη και τη χαρά τους!!!

Τίποτε δε θύμιζε πια τη χαρούμενη, αγαπημένη, ξένοιαστη, οικογένεια, επειδή νόμιζαν ότι τους έλειπε ένα φλουρί.

Τελικά, ο βασιλιάς, είχε πετύχει το σκοπό του!!!!! Είχε καταφέρει να κάνει αυτόν τον άνθρωπο, δυστυχισμένο.