Μόνο αν εκτιμώ αυτά που έχω, μπορώ να έχω πολύ περισσότερα.

Αλήθεια, πως θα σου φαινόταν, αν για μια ζωή ολόκληρη έδινες συνεχώς δώρα σε κάποιον, κι εκείνος δεν τα πρόσεχε, ούτε τους έδινε σημασία, και ούτε Επερνέ καμία χαρά από αυτά;

Αλλά τα δεχόταν χωρίς σχεδόν κανένα ευχαριστώ;

Δώρα πολύτιμα, δώρα ύψιστης σημασίας. Αλήθεια πως θα ένοιωθες γι αυτό;

Είναι άραγε δώρο ύψιστης σημασίας..

Τα δυο σου πόδια;

Τα χεριά σου;

Τα μάτια σου;

Ο αέρας που αναπνέεις;

Το νερό που  πίνεις κύαθε φορά που δίψας, που πλένεσαι, που μαγειρεύεις;

Μήπως είναι δώρο ύψιστης σημασίας η ιδία σου η ζωή;  η ύπαρξη σου;

Είναι άραγε πολύτιμο δώρο,

  • Η καθημερινή σου τροφή;
  • Το σπίτι σου;
  • Τα ρούχα σου;
  • Η μπανιέρα σου;
  • Ο νεροχύτης σου;
  • Το μαξιλάρι σου;
  • Το κρεβάτι σου;
  • Το ψυγείο σου;
  • Το τραπέζι που τρως;
  • Η καρέκλα που κάθεσαι;
  • Τα πιάτα, τα μαχαιροπήρουνα σου;
  • Το κινητό σου;
  • Ο υπολογιστής σου;
  • Το αυτοκίνητο σου ίσως;
  • Τα σεντόνια σου; οι κουβέρτες σου;
  • Τα σφουγγάρια σου, τα απορρυπαντικά σου;
  • Οι κατσαρόλες σου;
  • Το πλυντήριο σου;
  • Η ηλεκτρική σου κουζίνα;
  • Το ηλεκτρικό ρεύμα;
  • Τα βιβλία, τα τετράδια, τα στύλο σου, τα χαλιά,  οι κουρτίνες, τα τραπεζομάντηλα σου, οι ντουλάπες σου, τα στολίδια του σπιτιού σου;

Κάθισε και σκέψου λίγο…

Είναι άραγε  δώρο οι ικανότητες σου, να περπατάς, να μιλάς, να οδηγείς, να χορεύεις, να τραγουδάς;  τα ταλέντα σου; να μαστορεύεις, να μαγειρεύεις, να είσαι οργανωτικός, να επιμένεις στους στόχους σου και τόσα αλλά… που  μόνο εσύ ξέρεις.

Οι γνώσεις  σου άραγε; ..αναρωτήσου.

Οι φίλοι σου; η οικογένεια σου;

Τώρα σκέψου να μην τα είχες  όλα αυτά στη ζωή σου, έστω και για μια μέρα;

Αλήθεια, πως αισθάνεσαι τώρα;

Γιατί  άραγε παίρνουμε σαν δεδομένα τα τόσα πολύτιμα δώρα της ζωής;

Και δεν τους δίνουμε καμία σημασία και ούτε τα προσέχουμε;

Και δεν ευχαριστούμε σχεδόν ποτέ γι αυτά;

Μήπως αυτή η στάση , μας καταστρέφει εν άγνοια μας;

Το μυαλό έχει την τάση να εστιάζει στην έλλειψη.

Αλλά εσύ, που είσαι;

Που είναι το αφεντικό;

Ποιος είναι το αφεντικό;

Το μυαλό σου η ο υπέροχος εσύ;

Μήπως είναι η ώρα επιστρέψεις  ‘’από τις διακοπές σου’’ και να αναλάβεις   την ευθύνη της ζωής σου και τα του οίκου σου;

Αν το αφεντικό είναι ο «υπέροχος εσύ», τότε δοκίμασε  να  κάνεις τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

ΑΣΚΗΣΗ

Για ένα μηνά κάνε την παρακάτω καθημερινή γραπτή άσκηση και θα διαπιστώσεις μονός/νη σου, τα απρόσμενα και θαυμάσια αποτελέσματα της.

Μόνο η δική σου εμπειρία  μπορεί να σε πείσει.

Πάρε ένα καινούριο τετράδιο και κύαθε μέρα  γράφε  και ευχαρίστησε για 5-10 πράγματα που έχεις σήμερα, η που σου συνέβησαν και για τα όποια είσαι ευγνώμων.

Π.χ. ευχαριστώ που σήμερα έχω το σπίτι μου.

Ευχαριστώ που σήμερα έχω..

Ευχαριστώ   που τώρα έχω..

Ευχαριστώ για..

Να είσαι βέβαιος πως, σε ένα μηνά, θα ευγνωμονείς   την ιδία τη ζωή για το δώρο αυτής της πληροφορίας.

Αν τη χρησιμοποιήσεις, η μεταμόρφωση της ίδιας σου της ζωής θα σε πείσει ότι, και μόνο αυτή η ασκήσει αξίζει να γίνει συνήθεια ζωής.

Και να ξέρεις ότι, κάθε καινούρια συνηθείας  χρειάζεται 30 ημέρες για να εδραιωθεί.

Δοκίμασε το, είναι ο συντομότερος δρόμος προς τη χαρά και την επιτυχία σου.