Που είναι επιτέλους αυτό το πριγκιπόπουλο;

Που είναι  ο πρίγκιπας που ακούγαμε στα παραμύθια;  πόσες φορές αναζήτησες τον ένα και μοναδικό, τον ξεχωριστό, τον διαφορετικό, τον όμορφο, το δυναμικό, τον τρυφερό, το γενναιόδωρο, τον επιτυχημένο, τον ευκατάστατο, τον ερωτικό, άντρα-σύντροφο της ζωής σου;  ξέρεις, αυτόν που θα σε αγαπήσει και θα σε αποδέχεται όπως είσαι, που θα σε στηρίζει, θα σε φροντίζει, θα είναι πάντα εκεί για σένα, αυτόν που δε θα έχει μάτια για άλλη,  και που θα έχει όλα όσα ονειρεύτηκες;

Πόσες φορές ξεκίνησες μια σχέση με όλα αυτά τα όνειρα και στο τέλος έφυγες απογοητευμένη και πληγωμένη;

Και όταν πάλι συνήρθες μετά από καιρό, ξεκίνησες μια νέα σχέση με έναν καινούριο άνθρωπο με την ελπίδα ότι αυτός είναι διαφορετικός και ότι αυτή τη φορά θα πετύχει, αλλά και πάλι απογοητεύτηκες, άλλος ένας πρίγκιπας που σε ξεγέλασε, που διέψευσε τις προσδοκίες σου, που σε έκανε και πάλι να πονέσεις. Τελικά, μετά από κάμποσες δοκιμές καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι όλοι είναι ίδιοι, κανένας δεν αξίζει και αλλά τέτοια;  Όμως αγαπημένη μου φίλη, μήπως ήρθε η ώρα να κατεβείς από τα ροζ συννεφάκια και να ωριμάσεις εσωτερικά; εννοώ να εργαστείς με το εσωτερικό σου παιδί, που όλοι κρύβουμε μέσα μας.  Μήπως ήρθε η στιγμή να στραφείς μέσα σου και να βρεις τι φταίει που πάντα επαναλαμβάνεται στις σχέσεις σου το ίδιο έργο, με διαφορετικούς ήρωες ; Μήπως επίσης είναι ανάγκη να κατανοήσεις ότι ο κάθε άλλος άνθρωπος  που  του ζητάς να σου δώσει όλα τα παραπάνω, δεν είναι τίποτα άλλο από έναν απλό άνθρωπο που και αυτός έχει τις αδυναμίες του και τις ανασφάλειες του;  Άνθρωπος είναι, όχι ο σούπερμαν. Σε τελική ανάλυση,  χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι κανείς δεν φταίει. Αλλά αφού δε φταίει κανείς, που είναι το πρόβλημα; Γιατί καταστρέφονται οι σχέσεις;

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή.

Όλοι μας, γυναίκες και άντρες, κατά κοινή ομολογία όλων των ειδικών, είμαστε συναισθηματικά, πέντε χρονών. Όλοι μας κάνουμε σχέσεις περιμένοντας από τον άλλον να καλύψει συναισθηματικές μας και όχι μόνο, ανάγκες. Πολλές φορές μπερδεύουμε τη λέξη αγάπη, με τη λέξη ανάγκη.  Λέμε ότι αγαπάμε αλλά στην ουσία δεν αγαπάμε ούτε τον εαυτό μας. Περιμένουμε να πάρουμε αποδοχή, αναγνώριση, επιβεβαίωση , αγάπη από τον άλλον και όταν αυτός δε μας τη δίνει, τότε θυμώνουμε, πληγωνόμαστε  και κάποιες φορές καταρρέουμε.  Ας σκεφτούμε λίγο, ποιός είναι αυτός από τον οποίο ζητάμε  όλη αυτή την αναγνώριση και την επιβεβαίωση, την αποδοχή και την αγάπη;  Μήπως είναι απλά ένας άλλος άνθρωπος που δεν έχει αποδεχτεί και δεν έχει αγαπήσει πραγματικά ούτε τον ίδιο τον εαυτό του; Μήπως είναι και αυτός ένας ακόμη άνθρωπος  που ήρθε κοντά σου με σκοπό να καλύψει της δικές του ανάγκες; Μήπως χρειάζεται και αυτός την αποδοχή και την επιβεβαίωση σου;   Ασφαλώς ναι. Επειδή όπως έχουμε ήδη πει, ότι ο κάθε άνθρωπος, είτε είναι γυναίκα είτε άντρας,  είναι συναισθηματικά  , περίπου πέντε χρονών. Ας σταθούμε όμως λίγο σε αυτό το σημείο για να το εξηγήσουμε καλυτέρα και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά. Τότε που χρειαζόμασταν την αποδοχή, την αγάπη, την παρουσία, την επιβράβευση, το ενδιαφέρον και τη φροντίδα των γονιών μας. Και ας πάμε τώρα στο σήμερα, στην ενήλικη ζωή μας. Βρίσκουμε ένα σύντροφο και περιμένουμε  να πάρουμε από αυτόν, ακριβώς τα ίδια πράγματα. Γιατί άραγε τα έχουμε τόση ανάγκη, αφού έχουμε πάψει πια να είμαστε παιδάκια;  Γιατί τα χρειαζόμαστε όλα αυτά από έναν άλλο άνθρωπο έξω από εμάς, για να νιώσουμε ότι αξίζουμε;  Εδώ  λοιπόν είναι το σημείο που χρειάζεται να σταθούμε  και να δούμε ότι όλα όσα χρειαζόμαστε, υπάρχουν ήδη μέσα μας φτάνει να κάνουμε τον κόπο να τα ανακαλύψουμε.  Χρειάζεται και είναι ανάγκη, να  εργαστούμε με υπομονή και επίμονη με το εσωτερικό μας παιδί που συνεχώς ζητά την αγάπη, τη στήριξη, την προσοχή, έξω από τον εαυτό του, αναζητώντας στο πρόσωπο του συντρόφου μια μάνα ή έναν πατέρα.   Χρειάζεται να αποδεχτούμε  και να αγαπήσουμε πρώτα τον εαυτό μας, εμείς, χρειάζεται να νιώσουμε την πληρότητα μέσα μας. Χρειάζεται να δώσουμε εμείς στον εαυτό μας  όλα όσα νομίζαμε ότι  έχουμε ανάγκη και ότι  κάπου έξω από εμάς βρίσκονται.  Τότε και μόνο τότε, θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε και να αγαπήσουμε αληθινά.  Όλη η χαρά, όλη η αγάπη, όλη η πληρότητα  βρίσκεται μόνο μέσα μας. Και όταν την ανακαλύψουμε και μόνο τότε, θα μπορέσουμε να έχουμε μια σχέση αληθινής και άνευ όρων αγάπης. Μια σχέση  από την οποία δεν έχουμε  προσδοκίες και δεν έχουμε προσδοκίες επειδή δεν έχουμε ανάγκες. Αυτό άλλωστε είναι η αγάπη. Η αγάπη άνευ όρων. Όταν αγαπάμε άνευ όρων, χωρίς δηλαδή να περιμένουμε ανταλλάγματα για την αγάπη που δίνουμε. Τότε και μόνο τότε, είναι σίγουρο ότι θα την εισπράξουμε κιόλας.  Φτάνει να μην το κάνουμε για αυτό. Αγαπάμε απλά και μόνο επειδή είναι η φύση μας να αγαπάμε, επειδή είμαστε η ίδια η αγάπη.   Είναι όμως απαραίτητο να θυμόμαστε πάντα ότι πρώτα και πάνω από όλους θα αγαπάμε και θα σεβόμαστε τον εαυτό μας. Το να αγαπώ τον άλλον δε σημαίνει καθόλου ότι του επιτρέπω να μου συμπεριφέρεται άσχημα. Σε αυτή την περίπτωση, αποχωρώ από αυτή τη σχέση, χωρίς να νιώθω πόνο  και χωρίς θυμό και κακία για τον άλλον. Αποχωρώ  γιατί αγαπώ και σέβομαι τον εαυτό μου και τον άλλον  και του επιτρέπω να κάνει τις επιλογές του, όποιες και αν είναι αυτές.  Δεν θέτω όρια ποτέ στον άλλον, θέτω όμως όρια στον εαυτό μου με σεβασμό και αγάπη, εξάλλου αν προσπαθούσαμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό της λέξης αγάπη, ή αυτό που δίνει το στίγμα της, είναι η παραχώρηση της πλήρης ελευθερίας. Ας αναγνωρίσουμε λοιπόν και ας παραδεχτούμε ότι αν οι μέχρι τώρα σχέσεις μάς άφησαν  μια γεύση πικρή, τότε αυτό είναι απόδειξη ότι δεν αγαπήσαμε αληθινά δηλαδή άνευ όρων, επειδή  η αληθινή αγάπη δεν έχει προσδοκίες. Δεν  χρειάζεται ανταλλάγματα. Όταν  λοιπόν  μάθουμε να αγαπάμε πρώτα τον εαυτό μας χωρίς φόβους, ακριβώς όπως είναι, με τα καλά του και με τα ελαττώματα του και όταν καταφέρουμε να αγαπάμε και τους άλλους όπως είναι, χωρίς να προσπαθούμε  να τους αλλάξουμε, τότε  και μόνο τότε θα μας αγαπήσουν και αυτοί, αληθινά, άνευ όρων και όπως ακριβώς είμαστε.